Wedi 25 mlynedd o ddatganoli, pam er mwyn popeth y mae
Cymru’n dlotach o’i chymharu â gweddill y DU, nag a fu erioed?

Pam fod 90% o’r etholwyr Cymreig yn gwrthod pleidleisio dros Blaid Cymru, er fod y blaid honno mewn bodolaeth ers dros i 90 mlynedd? Mae’n bryd symud tu hwnt i’r pethau a fu, a meddwl am bethau o’r newydd. Gan hepgor sosialaeth fethiannus y Blaid Lafur sydd heb gyflawni yr un dim heblaw tynhau gafael y blaid honno dros Gymru a’i chadw hi’n dlawd.

Yn yr un modd, mae angen gwrthod y syniad mai’r unig ffordd y gall Gymru oroesi yw wrth dderbyn cymorth ariannol parhaus gan feistri pwerus a phellennig, boed rheiny yn Llundain neu Frwsel. Ni fyddwn yn clymu ein hunain i unrhyw ideoleg neilltuol, ond byddwn yn barod i dderbyn syniadau sy’n gweithio o unrhyw gyfeiriad. Gall eraill ein gosod ar y sbectrwm wleidyddol os mynnant. Fyddwn ni ddim.

Mae pob greddf sydd ynom ni fodd bynnag, yn eirias dros ryddid. Mae’n rhaid cysylltu rhyddid cenedlaethol gyda rhyddid yr unigolyn – rhyddid meddwl, rhyddid barn a rhyddid i weithredu. A hyn oll wedi ei seilio ar ymrwymiad i fentergarwch a marchnadoedd rhydd.

Does yr un grym arall yn dod yn agos ato o ran dileu gorthrwm a thlodi a chaniatáu i bobol gyflawni eu holl botensial unigol. Wrth gefnogi Brexit yn ddigamsyniol ym 2016 a gwrthod y ‘Cynghrair Aros’ ym 2019, mae pleidleiswyr Cymru wedi dangos yn glir eu bod nhw’n credu mewn pwysisgrwydd y Cenedl fel uned naturiol llywodraeth, yn hytrach nag Undeb pellennig a diwyneb. Cymru ydy’n Cenedl ni; yng Nghymru dylai’n llywodraeth bod. Heddiw, yn fwy nag erioed o’r blaen, mae angen i Gymru sefyll ar ei thraed ei hun er mwyn rheoli ei dyfodol ei hun. Allwn ni ddim llwyddo trwy feio eraill am ein problemau.

Mae’n rhaid inni ysgwyddo’n cyfrifoldebau yn llawn, os ydan ni am gael budd o’r holl enillion posib.